شعری سرودم

مهندسی دید گفت :

باب کوبیدن است و ادامه داد :

آن را به من بده

تا یک شبه از آن

غزلی فرم بسازم

تا آن وقت بفهمی

که تکنو لوژی چیست

و زبان امروزی چیست

یک سال گذشت و همچنان ویرانه است

نمی دانم

مگر شعر من سقف نداشت

تا آسمان خراش شود

نمی دانم شاید هم بی سقف بود

شاید...