نامه ی عشق

باید رفت ....هر چند پایان مه آلود است

roghe — Fri, 04 Jan 2008 07:26:55 GMT

می روم

آسان تر از آنچه که تو فکر می کنی

هر چند پایان مه آلود است

وهر چند مسافر تنها

نرسیده آسمان به زمین

اما رسیده است

جان ها به لب

و احتمالاً

از گلوله به قلب

راهی نیست

باید رفت هر چند پایان مه آلود است

وهر چند مسافر تنها ...

جاده بی پایان است

بین اتم های غروب

و مولکول های همیشه بازیگوش سراب

دیوانه وار

وسوسه می کند

راهی نیست

باید رفت

هر چند پایان مه آلود است

و هر چند مسافر تنها ...

گره های قالی را

باید باز کرد

اصل همان جاست

همان تار و پود

پرواز با بال نیست

بال هم پرواز نیست

رفتن پرواز نیست

هر چند پایان مه آلود است

.هر چند مسافر تنها ...

سلام به همه دوستانی که تو این مدت به من

با نظرها و انتقادهایی که از این وبلاگ و دست نوشته های من داشتند کمک کردند.

می دونید وقتی صحبت از رفتن می شه اونم از نوعی که آدم خودش نمی دونه

کجا باید بره و اونو به کجا می برن خیلی سخته .

واقعا ً خیلی سخته که آدم بعد این همه سال از خونواده و فک و فامیل و رفقا

دل بکنه دو سال توی یه افق به نام غربت باشه و فقط حسرت اون روزا و

خاطراتش باهاش بمونه .

می دونید وقتی دارم این متن و می نویسم چقدر برام سخته ....

تا حالا همه جور متنی نوشتم الا متنی درباره رفتن

خوب قسمت این بود که متنی درباره رفتن و درباره خودم بنویسم .

شرمنده از همه دوستانی که نمی تونم بهتر از این بنویسم

آخه حالم یه جوری ...

حتی نمی تونم از این وب و از شما دوستای خوبم بگذرم

نمی دونم کی می تونم برگردم و براتون دوباره بنویسم

یا اون روزی که برگردم زنده باشم یا نه ؟

من تا حالا طعم دل کندن رو نچشیدم که زمونه اینو به من یاد داد

که آدم از بهترین های زندگیش باید دل بکنه .

نمی دونم که دیگه چی بگم پس سفارش می کنم که به نوشته زیر که یکی از

ترانه های احسان خواجه امیری هست دل بدید :

سلام ای غروب غریبانه سلام ای طلوع سحر گاه رفتن

سلام ای غم لحظه های جدایی خداحافظ ای شعر شب های روشن

خداحافظ ای ای شعر شب های روشن خداحافظ ای قصه عاشقانه

خداحافظ ای آبی روشن عشق خداحافظ ای عطر شبانه

خداحافظ ای همنشین همیشه خداحافظ ای داغ بر دل نشسته

تو تنها نمی مانی ای مانده بی من تو را می سپارم به دل های خسته

تو را می سپارم به مینای مهتاب تو را می سپارم به دامان دریا

اگر شب بشینم شب شکسته تورا می سپارم به رویای فردا

به شب می سپارم تا تورا نسوزد به دل می سپارم تا تورا نمیرد

اگر چشمه واژه از هم نخشکد اگر روزگار این صدا را نگیرد

خداحافظ ای بر بهار دل من خداحافظ ای سایه سار همیشه

اگر سبز رفتی اگر زرد ماندم خداحافظ نو بهار همیشه

خوب دیگه رفقا دیگه بیش از این سرتونو درد نمیارم .

ما که باید بریم خدمت ، اما حتی نبود ما هم چرخه زندگی رو به هم نمی زنه

مثه روزهای دیگه شما زندگی تونو ادامه میدین .

اگه هر بدی خوبی از ما دیدید به بزگی خودتون ببخشید ،

هر چند که یادم نمی یاد به کسی خوبی کرده باشم در هر صورت مارو حلال کنید .

من نمی گم من رفتم می روم جایز نیست

من میگم، من بستم ماندن جایز نیست ، باید رفت … به نا کجا …

چشم های تو رنگهای من

roghe — Thu, 20 Dec 2007 15:43:28 GMT

به گمان نقاش بودن صورتت را

بر بوم کشیدم

بی آنکه بدانم چرا باز هم جای چشم هایت خالی ماند

حال خودت بگو

در آن چشم ها چه چیزی داری

که هیچ وقت

در رنگ های من نمی گنجد

در شگفتم ...

roghe — Mon, 10 Dec 2007 10:37:27 GMT

اما شگفت را
انبوه سایه گستر مژگانش
چون ریشه های پرده ابریشم
جاری شدند از بن تاریکی
در امتداد آن کشاله طولانی طلب
و آن تشنج ‚ آن تشنج مرگ آلود
تا انتهای گمشده من
دیدم که می رهم
دیدم که می رهم
دیدم که پوست تنم از انبساط عشق ترک می خورد
دیدم که حجم آتشینم
آهسته آب شد
و ریخت ریخت ریخت
در ماه ‚ ماه به گودی نشسته ‚ ماه منقلب تار
در یکدیگر گریسته بودیم
در یکدیگر تمام لحظه ی بی اعتبار وحدت را
دیوانه وار زیسته بودیم

غزلی فرم

roghe — Wed, 28 Nov 2007 18:07:54 GMT

شعری سرودم

مهندسی دید گفت :

باب کوبیدن است و ادامه داد :

آن را به من بده

تا یک شبه از آن

غزلی فرم بسازم

تا آن وقت بفهمی

که تکنو لوژی چیست

و زبان امروزی چیست

یک سال گذشت و همچنان ویرانه است

نمی دانم

مگر شعر من سقف نداشت

تا آسمان خراش شود

نمی دانم شاید هم بی سقف بود

شاید...

چرا؟؟؟؟؟

roghe — Tue, 28 Aug 2007 15:37:25 GMT

چرا؟

بی شرح

شکست کشتی

دوستت دارم

در چشم هایت

آهای ناخدا

چرا همیشه چشم هایت

طوفانیست ؟

چرا؟

جاده سفید

roghe — Thu, 09 Aug 2007 14:20:07 GMT

جاده سفید

تار عنکبوت بسته است

سال هاست که پلک نزده ام

آخر

چشمانم خیره به جاده ایست

که رفتی و

هرگز نیامدی

جاده ای

که انتهایش

یک سنگ بود

فقط

یک سنگ

و بر آن

یک چیز

عشقم مرد

roghe — Sat, 14 Jul 2007 04:51:18 GMT

یاد آخرین بار عشق من که بهت گفتم دوست دارم

ببین عشقم نازم امشب بازم می خوام بگم از کل رازم

دردغمی من در دل دارم زخم عشقی من در تن دارم

هر شب دارم اشک می ریزم ببین شاهد این چشمای خیسم

توی تاریکی ببین عشقم خفته بدون بوسه وداع نگفته

چشماشو بست اما نکرد نگام توی آغوش بستم کرد وداع

شعر هق هقم هر شب واسه توست گلو مو بسته داره سست

می شه پاهای خستم می خوام بیام پیشت چشمامو بستم

روی شونمه جای دستای سردت

قلب شکستم نکرده طردت چشمای خستم

نکرده ترکت لبهای بستم نگفته حرفت

وا کن چشماتو ببین منم ببین عشقت نرفته هنوز از سرم

تو که قول دادی به من منو تنها نمی ذاری

دستمو توی دستات جا نمی ذاری

پس چرا رفتی و یاد حرفات نمی یای

چرا توی خواب شب هام پا نمی ذاری

آخه پری ناز خوشگل من بگو کی بود بگو که پشت تو خم

چرا کشته شدی تو غم آره عشق تو رم

می بوسمو می گیرمش توی مشت خودم

ما که دستامون به هم نمی رسه بذار بمیرم

ما که عشقمون مرگه نفس حبس قفست

بی تو زندگی عشقم تشنم به عطر بدنو چشمای خمارو مست

نگام به نگاه تو بسته شده بود و

خسته مسته چشماشو بسته ولی دیگه رفته

تو رویای آرامشم نمی دیدم حتی تو خوابشم

دیگه نبینم دست نوازشم من می خوام غرق توی چشم دریا بشم

که پا نشم از خاکشم لمس بشم از چشم اشک غم بریزه مثه شمع شب

گفته بودی عشق گفتم تو اسم تو روی باد نوشتم برد

همه عشقم پر ولی عشقم مرد

تنهام گذاشتی بی معرفت بی بهونه

زدی زیر قولت اینو یادت بمونه

از تو فقط یادگارت باقی می مونه

اشک چشمم تا دل من ازتو می خونه

ای آسمون آبی ای روزگاره یاغی

عشقمو بردی یه روزه یارم من بی اون از دنیا بیزارم

ای خدا چرا واسم سرنوشت

بخت مو سیاه و پلید نوشت

تو نرو تو

گفتم بری من می میرم ومی شکنم

چرا می ری این عشق بشه بی ثمر

نشون دادی که حرفام واست بود بی اثر

ولی ساده بود برات غروب این قصه

فهمیدم وقتی گفتی دروغ عشقت

من تو چشات مرگ عشق نه مرگ مو دیدم

که زدی آتیش به وجودمو نقش من

دیگه نمیزنه مثه قبلا نبض من

نیستی ازت مونده یه کوله باره خاطره

ببین اتاقم دیگه خالیه و ساکته

آره سخته برام چشماتو بستی

چرا قلبمو لمس نکردی و رفتی

بگو کی بال و پرتو پرپر کرده

کشیده بین منو تو از غم پرده

بگو نمیری نمی شی باعث مرگ عشق

دیگه خستم زندگی سرنوشت

به خودم نگاه می کنم می بینم چه تنهام

حس عجیبی دارم تو روزا و تو شب هام

ببین خندم هم می میره جون می ده رو لبهام

حتی فکر نبودنت می لرزونه دستام

من تو حسرت نگاتم می ریزه اشکام

رفتی تنها یادگاریت برام همین عکسام

وقتی کسی نیست دست مو بذارم تو دستاش

چرا سیاه می شه دنیا با وجود رنگاش

بودی خیال من وقت نیاز من

تو نترسیدی رفتنت واسم شه دیار مرگ

بین من تو یه فاصله

دوریت و نبودنت واسم یه قاتله

حالا داد می زنم می گم عشقم مرده

من بی کس وتنهارو از یاد برده

تنها آغوش گرمت و نمی برم از یاد

تصویری از تو بامنه همیشه و هر جا

من تو رو خواستم هر لحظه از خدام

اما حیف که از تو عشقم جدام

ای خدا چرا واسم سرنوشت

بخت مو سیاه و پلید نوشت

گناه من چی بود خدای من

دست روزگار واسم اینو نوشت

بعد تو من تنها شدم

توی دنیای غم رها شدم

تقدیر بد عشقمون

زده رفت و تنها شدم

می نویسم

roghe — Mon, 04 Jun 2007 17:08:19 GMT

می نویسم از تو و از موج یادی که میکوبد به ساحل بی قرار قلبم .

تا دورها تو را به نام اشک هایم می شناسم وبا لحن همیشگی گریه می خوانمت .

تو حس می شوی از آن سوی قلبم.از پشت حصارهای وجودم.

نمی دانم تا کی به سینه بیاویزم گل خاطراتت را؟

از کجا به دست های تو برسم ؟ از کجا به دست های تو برسم ؟

از کدام پنجره تو را ببینم ؟ از کدام هوا تو را نفس بکشم ؟

بگو . به من بگو که صدای تو همان آواز لرزانی است که نام مرا می شناسد .

بگو که هنوز هم رنگ چشم های مرا روی شیشه پنجره ی قلبت نقاشی می کنی .

بگو که می دانی من از جنس تنهایی ام و کوچیده به سرزمین غربت .

به شهر دلتنگی . صدایم کن .بگو که هنوز هم برای منی.

روز پرواز

roghe — Sat, 14 Apr 2007 05:33:42 GMT

جاده تو انتظار یه مسافره مسافری که رودلش پا بذاره تو روزگار جدایی یه رد پا از خودش به جا بذاره اون مسافر کیه ؟ شاید اون منم واسه رسیدن به آرزوم می خوام دل به دریا بزنم حالا من موندم و... یه جادهای طول و دراز به خیالم پرو بال می دم به امید روز پرواز

این ها مرا به حرکت وا می دارند

roghe — Thu, 05 Apr 2007 17:15:51 GMT

گوش کردن به آواز باران و سفر به آبی

نگاه کردن به آتش و دیدن آینده از بین شعله ها

پرواز به رویا و لمس ستارگان

بودن و حس بودن

همه این ها مرا به حرکت وامی دارند.